ماده 32 کنوانسیون

حق شرطها: 1- هیچ حق شرطی به جز حق شرطهائی که طبق بندهای (2) و (3) و (4) این ماده لحاظ شده، مجاز نخواهد بود. 2- هر کشوری می‌تواند در هنگام امضاء، تصویب یا الحاق درمورد مفاد زیرین این کنوانسیون حق شرطهائی قائل شود: ‌الف - بندهای (1 و 2) ماده (19)، ب - ماده 27، و پ - ماده 31. 3- هرکشوری که بخواهد عضو شود اما مایل به مجاز شدن برای لحاظ حق شرطهائی غیر از آنچه طبق بندهای (2) و (4) لحاظ شده، باشد، می‌تواند‌این قصد را به دبیر کل اطلاع دهد. هرگاه در پایان 12 ماه پس از تاریخ مکاتبه دبیر کل در خصوص حق شرط مزبور، این حق شرط به وسیله یک سوم‌کشورهائی این کنوانسیون را قبل از پایان مدت مذکور بدون قید تصویب امضا کرده یا تصویب نموده یا به آن ملحق شده‌اند مورد مخالفت قرار نگیرد،‌حق شرط مجاز تلقی خواهد شد. در هر حال بدیهی است کشورهائی که با این حق شرط مخالفت نموده‌اند در قبال کشور لحاظ کننده حق شرط، هیچ‌گونه تعهد حقوقی، به موجب این کنوانسیون که به وسیله آن حق شرط تحت تاثیر قرار گرفته، ندارند. 4- کشوری که در سرزمین او گیاهان حاوی مواد روانگردان مندرج در فهرست شماره (1) به طور خودرو می‌روید و بعضی از گروههای کوچک و کاملا‌مشخص از این گیاهان به طور سنتی در مراسم جادوئی یا مذهبی استفاده می‌کنند می‌تواند در هنگام امضاء، تصویب یا الحاق حق شرطی درمورد این‌گیاهان از لحاظ مفاد ماده (7) به جز مفاد مربوط به تجارت بین‌المللی لحاظ کند. 5- دولتی که حق شرطهائی را لحاظ نموده است، می‌تواند در هر موقع با ارسال اطلاعیه کتبی به دبیرکل از تمام یا قسمتی از حق شرطهای خود انصراف‌حاصل نماید.