رأی وحدت رویه شماره ۱۷/۵۳ مورخ ۱۳۵۳/۰۳/۱۵ هیأت عمومی دیوان عالی کشور
شرح تغییر: نسخه اولیه رأی وحدت رویه بر اساس مجموعه آرای وحدت رویه قضایی.
رأی وحدت رویه شماره ۱۷/۵۳ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، صادرشده در تاریخ ۱۳۵۳/۰۳/۱۵.
مواد و اجزای این نسخه
بسمه تعالی رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور ماده ۱۳قانون جزای‌عمومی مصوّب خردادماه ۱۳۵۲در مقام‌تعریف جزای‌نقدی‌نسبی می‌گوید: (جزای نقدی‌نسبی آن است که میزان‌آن براساس واحد یامبنای‌خاص‌قانونی احتساب‌می‌گردد)وچون جزای نقدی‌نسبی که به‌موجب ماده ۲۲ اصلاحی مصوّب ۲۰ فروردین ۲۸ قانون حفاظت وبهره‌برداری از جنگلها و مراتع برای بریدن یا ریشه‌کن کردن و یا سوزائدن نهال‌جنگلی تعیین گردیده بر مبنا و مأخذ حداکثر ۵۰ ریال هرنهال می‌باشدو به‌موجب مواد و۱۲ قانون‌جزا مصوّب خرداد ۱۳۵۲ مطلق جزای نقدی حداکثر تا ۵۰۰۰ریال کیفر خلافی و از ۵۰۰۱ریال به‌بالا یفرجنحه‌ای شناخته‌شده اعمازاینکه جزای‌نقدی در قانون نسبی باشد و یا ثابت» ملاک تشخیص خلافی و جنحه‌ای‌بودن جرم قطع یا ریشه‌کن کردن و یا سوزائدن نهال‌جنگلی درمورد هرجرم علیحده تجاوز و یا عدم‌تجاوز حداکثر مجموع مبلغ جزای‌نقدی‌نسبی خواهدبود که بر اساس حداکشر ۵۰ ریال واحد محاسبه جزای‌نقدی نسبی مصرح در ماده ۲۲ اصلاحی قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگلها و مراتع ازطرف دادگاه قانوناً قابلیت تعبین‌دارد. این رأی به موجب ماده ۳ الحاقی به آئین‌دادرسی‌کیفری و در حد پیش‌بینی شده ضمن قانون وحدت‌رویه مصوّب تیرماه ۱۳۲۸ لازم‌الاتباع خواهد بود. هیأت عمومی دیوان عالی کشور