قوانین و مقررات

این صفحه نسخه تاریخی سند است و متن جاری و معتبر سند را نشان نمی‌دهد. برای استناد روزمره از نسخه فعلی استفاده کنید.
نسخه 1 • تنقیح / تجمیع • ۱۴۰۵/۶/۲۵

رأی وحدت رویه شماره ۵۸۳ مورخ ۱۳۷۲/۰۷/۰۶ هیأت عمومی دیوان عالی کشور

شرح تغییر: نسخه اولیه رأی وحدت رویه بر اساس مجموعه آرای وحدت رویه قضایی.

رأی وحدت رویه شماره ۵۸۳ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، صادرشده در تاریخ ۱۳۷۲/۰۷/۰۶.

مواد و اجزای این نسخه

متن رأی

بسمه تعالی رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور حکم قطعی مذکور در ماده ۲۵ قانون اصلاح باره ای از قوانین دادگسترأی مصوب ۲۵ خرداد ماه ۱۳۵۳ که در جرایم تعزیرأی غیرقابل گذشت صادر می شود. اعم از حکمی است که دادگاه نخستین به صورت غیرقابل تجدیدنظر صادر کند و یا قابل تجدیدنظر بوده و پس از رسیدگی در مرحله تجدیدنظر اعتبار قطعیت پیدا نماید. بنابراین رأی شعبه چهارم دیوان عالی کشور که دادگاه تجدیدنظر را مرجع صدور حکم قطعی و واجد صلاحیت برای رسیدگی به درخواست تخفیف مجازات مرتکب شناخته صحیح و با موازین قانونی مطابقت دارد. این رأی بر طبق ماده واحده قانون وحدت رویه قضایی مصوب ۱۳۲۸ برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور

خانه

چت ها

سفارش ها

حساب من