رأی وحدت رویه شماره ۵۹۰ مورخ ۱۳۷۲/۱۱/۰۵ هیأت عمومی دیوان عالی کشور

رأی وحدت رویه شماره ۵۹۰ مورخ ۱۳۷۲/۱۱/۰۵ هیأت عمومی دیوان عالی کشور بسمه تعالی رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور مجازات های بازدارنده مذکور در ماده ۱۷ قانون مجازات اسلامی مصوب هشتم مرداد ماه ۱۳۷۰. به ضرورت حفظ نظم و مصلحت اجتماع درباره کسانی اعمال می شود که مرتکب جرم عمدی شده و تعیین مجازات تعزیرأی مقرر در قانون برای تنبیه و تنبه مرتکب کافی نباشد. که در این صورت دادگاه می تواند برطبق ماده ۱۹ قانون مجازات اسلامی. مجازات بازدارنده را هم به عنوان تتمیم مجازات در حکم خود قید نماید و تعیین حداکثر مجازات تعزیرأی مانع تعیین مجازات بازدارنده نمی باشد.بنابراین رأی شعبه ۱۲ دیوان عالی کشور که نتیجتاً با این نظر مطابقت دارد موارد مشابه لازم الاتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور