رأی وحدت رویه شماره ۷۴۲ مورخ ۱۳۹۴/۰۵/۰۶ هیأت عمومی دیوان عالی کشور

رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور غایت و هدف قانون گذار از وضع تبصره اصلاحی ذیل ماده ۲۷۸ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب سال ۱۳۹۲ این است که احکامی که پس از اجراء قابل تدارک و جبران نیست و نسبت به آن تقاضای اعاده دادرسی شده قبل از حصول نتیجه تقاضا موقتاً به‌موقع اجراء گذارده نشود.براین مبنا و باتوجه به‌قابلیت اجرای احکام قطعی کیفری؛ شعبه دیوان‌عالی کشور برای صدوردستور توقف اجرای حکم ابتدا باید درخواست را بررسی و ملاحظه و چنانچه نظر اعضای شعبه بر رد درخواست باشد صدور دستور توقف اجرای حکم مقررامر بی‌فایده و لغوی است و به‌این جهت صدور این دستور در چنین مواردی به‌دلالت عقلی موافق مقصود قانون گذار نبوده و موضوعاً از شمول حکم مقر در تبصره مذکور خارج است .بر این اساس رأی شعبه سی‌وچهارم دیوان عالی کشور که با این نظر انطباق دارد صائب و موجه تشخیص می گردد.این رأی طبق ماده ۲۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب سال ۱۳۹۲ برای‌شعب دیوان عالی کشور لازم التباع است . هیأت عمومی دیوان عالی کشور