متن رأی

رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور از مجموع مقررات مربوط به مجازات‌های جایگزین حبس, موضوع فصل نهم قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ به ویژه اطلاق مواد ۸۱۶ ۰۱۷ ۱۸ و ۱۹ قانون مذکور چنین مستفاد می‌گردد که تعبین و اعمال مجازات جایگزین حبس به شرح مندرج در مواد فوق‌الاشاره الزامی بوده و مقید به رعایت شرایط مقرر در ماد ۱۲ قانون مجازات اسلامی از قبیل گذشت شاکی یا وجود جهات تخفیف نمی‌باشد. بر این اساس رأی شعبةٌ سی و هفتم دیوان عالی کشور تا حذی که با این نظر مطابقت دارد به اکثریت آراء صحیح تشخیص داده می‌شود. این رأی طبق ماد ۲۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه‌ها و سایر مراجع اعم از قضایی و غیر آن لازم‌الاتباع است./د هیأت عمومی دیوان عال ی کشور هیأت عمومی دیوان عالی کشور