رأی وحدت رویه شماره ۸۱۷ مورخ ۱۴۰۰/۰۹/۱۶ هیأت عمومی دیوان عالی کشور

رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور با عنابت به اینکه برابر ماده ۲۳۲ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی مصوب ۱۳۹۴ محکومیت به پرداخت دیه در زمره محکومیت های مالی مشمول این قانون است و مطابق دیگر مواد همین قانون از جمله مواد ۱۰ و ۱۴ آن. دعوای اعسار دعوایی «غیرمالی» است که به موجب دادخواست و به طور مستقل مطرح و رسیدگی می شود و در ماده ۱۴ اخیرالذکر تنها به «مرحله تجدیدنظر» این دعوا اشاره شده است و با توجه به اینکه قابل فرجام بودن آراء دادگاه ها امری استثنایی و نیازمند نص است و در هیچ یک از مقررات مربوط چنین نصی وجود ندارد. بنابراین آراء صادره از سوی دادگاه های کیفری یک در خصوص اعسار از پرداخت دیه. قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشور نیست. بنا به مراتب رأی شعبه چهل و دوم دیوان عالی کشور که با این نظر انطباق دارد. به اکثریت قاطع آراء صحیح و قانونی تشخیص داده می شود. این ری طبق ماده ۴۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی. در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور. دادگاه ها و سابر مراجع. اعم از قضایی و غیر آن لازم الاتباع هیات عمومی دیوان عالی کشور هیأت عمومی دیوان عالی کشور